Καστρινός Πηδηχτός

Ο Καστρινός Πηδηχτός ή Μαλεβιζιώτης είναι ίσως ο πιο ζωηρός και αλματώδης χορός της Κρήτης.

Αποτελείται από δεκαέξι βήματα, οκτώ μπροστά και οκτώ πίσω, χορεύετε σε ρυθμό με μέτρο 2/4, και στην ορχήστρα παίζουν λύρα, βιολί ή ασκομαντούρα στα ορεινά, σαν κύριο όργανο, ενώ την ακολουθεί το λαούτο. Πολλές φορές μπορεί να παίζεται και από μαντολίνο. Χορεύεται και αυτός κυκλικά με τους χορευτές πιασμένους χέρι χέρι, με τις παλάμες στο ύψος των ώμων και λίγο πιο κάτω και τους αγκώνες λυγισμένους. Εξελίσσεται με λεβεντιά, ενθουσιασμό και χάρη, και αφήνει τον πρωτοχορευτή ή την πρωτοχορεύτρια να αυτοσχεδιάσει χωρίς περιορισμούς. Από πολλούς θεωρείται ο ομορφότερος και πιο εντυπωσιακός κρητικός χορός.

Ο χορός πρωτοχορεύτηκε στην επαρχία Μαλεβιζίου (εξ ου και το όνομα Μαλεβιζιώτης), η οποία βρίσκεται κοντά στο Ηράκλειο, ή Κάστρο όπως λεγόταν παλιά, κι από κει παίρνει την άλλη του ονομασία «Καστρινός». Στα Χανιά ο χορός ονομάζεται Καστρινή Σούστα. Στην υπόλοιπη Κρήτη ο χορός διαδόθηκε κατά τη δεκαετία του 1920.

Οι μελετητές σήμερα μας λένε πως ο Πηδηχτός, δεν είναι αναγκαστικά πολεμικός χορός, αλλά δίνουν δύο εκδοχές. Είναι είτε τελετουργικός, όπου οι χορευτές και μύστες του χορού με τις αλματώδεις γεμάτες θετική ενέργεια κινήσεις τους προσπαθούν να αυξήσουν τη παραγωγή της γης, κάτι που υποστηρίζει και η μαγεία, είτε είναι εξαγνιστικός αφού με τις θορυβώδεις μελωδίες και κινήσεις των χορευτών διώχνει μακριά τα κακά πνεύματα.

Οι Κρήτες γενικά είχαν διαφόρων μορφών μουσικές και χορούς και με το πέρασμα των χρόνων όπως ήταν φυσικό σταμάτησαν να διακρίνουν το πολεμικό ή τελετουργικό χαρακτήρα τους.

Πηδηχτός - Ψαραντώνης

Χαρακτηριστική ιστορική αναφορά σχετικά με τους Κρήτες, τις γιορτές τους και πιθανότατα τον Καστρινό Πηδηχτό μας έχει αφήσει ο Γάλλος επισκέπτης στη Κρήτη Ι. Μπαρότσο ο οποίος το 1546 έτυχε να βρεθεί σε κάποιο μέρος κοντά στα Σφακιά και χαρακτηριστικά αναφέρει:

"Βρισκόμενος σ' ένα χωριό, κοντά στην κατοικία του Ι. Μπαρότσο, στη χώρα Σφακίων, βρέθηκα σε μια γιορτή που ήρθαν χωρικοί, άλλοι με τις αρραβωνιαστικιές τους άλλοι με τις γυναίκες τους. Είχαν κάνει μεγάλη συντροφιά και αφού ήπιαν πολύ, άρχισαν να χορεύουν στη μεγάλη ζέστη, όχι στη σκιά, αλλά στο δυνατό ήλιο του Ιουλίου. Ήσαν φορτωμένοι όπλα και δεν έπαυαν να χορεύουν έως τη νύχτα. Έτσι παράξενα ντυμένοι και φορτωμένοι με φαρέτρα με 150 περίπου βέλη, που την είχαν πίσω στη ράχη και μ' ένα τόξο καλά τεντωμένο κρεμασμένο στο μπράτσο τους και με μια σπάθα στο πλάι χόρευαν, προσπαθώντας να κάμουν τα ωραιότερα και ψηλότερα πηδήματα".

Στο Πηδηχτό ο πρωτοχορευτής αποσπάται συχνότατα από το κύκλο για να κάνει εντυπωσιακά στριφογυριστά πολλές φορές άλματα, αυτοσχεδιάζοντας πάνω στο ρυθμό συνεχώς.

Ουσιαστικά σολάρει χορευτικά και συνθέτει τη δική του χορευτική πράξη. Η γυναίκα πρωτοχορεύτρια μπορεί να σολάρει χορευτικά και αυτή με πιο χαριτωμένους, λεπτεπίλεπτους, ελαφρά αλματώδεις βηματισμούς συνδυάζοντας γρήγορες στροφές, μικρά καθίσματα και διακριτικά τσαλίμια συνθέτοντας και αυτή τη δική της χορευτική σύνθεση.

Επικοινώνησε μαζί μας

 
 
Εγγραφή στο newsletter!